Страница 18

შენ ჯდომილხარ სავაზიროდ, შენი ჰრთულა ამას ნება,

შენ გასტეხე ფიცი ჩემი, სიმტკიცე და იგი მცნება,

ღმერთმან ქმნას და დაგირჩინო ცუდად შენი ხელოვნება!

«გახსოვს, ოდეს «ჰაის» ჰზმიდი, ცრემლნი შენნი ველთა ჰბანდეს,

მკურნალნი და დასტაქარნი წამალსა-ყე მოგიტანდეს?

მამაცისა სიცრუესა, ნეტარ, სხვანი რამცა ჰგვანდეს!

რათგან დამთმე, მეცა დაგთმობ, ვინძი უფრო დაზიანდეს!

«ამას ვბრძანებ: ვინცა გინდა ეპატრონოს ინდოეთსა,

ეგრეც მე მაქვს პატრონობა, უგზოდ ვლიდენ, თუნდა გზეთსა!

ეგე აგრე არ იქმნების, წა, მომცთარხარ მოსაცეთსა,

აზრნი შენნი შენვე გგვანან, მტყუანსა და შენ აგეთსა!

“ცოცხალ ვიყო, შენ ინდოეთს, ღმერთო, ხანი ვერა დაჰყო!

თუ ეცადო დაყოფასა, ხორცთა შენთა სული გაჰყო!

სხვა ჩემებრი ვერა ჰპოვო, ცათამდისცა ხელი აჰყო!»

ესე სიტყვა დაასრულა, ყმა ატირდა, სულთქნა, აჰ-ყო.

თქვა: “რა მესმა ესე მისგან, მეიმედა მეტის-მეტად,

კვლა მიეცა თვალთა ძალი მის ნათლისა ეგრე ჭვრეტად.

აწ დავკარგე; რად არ გიკვირს, რად ცოცხალ ვარ, რად ვარ რეტად?

ვა, სოფელო უხანოო, რად ჰზი სისხლთა ჩემთა ხვრეტად?!

“შევჰხედენ, ვნახე სასთუმალს მუსაფი გაშლით მდებარე,

ავიღე, ავდეგ, მე ღმრთისა და მერმე მათი მქებარე,

ვჰკადრე, თუ: «მზეო, დაგიწვავ, ჩემიცა დაწვი მზე ბარე,

რათგან არ მომკალ, პასუხი ერთიღა გკადრო მე ბარე.

«რომე გკადრებ, ესე სიტყვა აწ თუ ცუდად ნალიქნია,

ცამცა მრისხავს, მზისა შუქნი ყოლა ჩემთვის ნუ შუქნია!

თუ მაღირსებ განკითხვასა, ავი არა არ მიქმნია».

მან მიბრძანა: «რაცა იცი, თქვიო!», თავი დამიქნია.

“კვლაცა ვჰკადრე: «მე თუ, მზეო, შენთვის ფიცი გამეტეხოს,

ღმერთმან აწვე რისხვა მისი ზეცით ჩემთვის გაამეხოს!

ვისი გინდა უშენოსა პირი მემზოს, ტანი მეხოს?!

მაშა მაშინ რაგვარ დავრჩე, რა ლახვარი გულსა მეხოს!

«მე მეფეთა დარბაზს მიხმეს, შექმნეს დიდი ვაზირობა.

მათ წინასვე დაეპირა იმა ყმისა შენი ქმრობა.

დამეშალა, ვერ დავშლიდი, დამრჩებოდა უმეცრობა;

თავსა ვუთხარ: «მიემოწმე, ჟამად გიჯობს გულ-მაგრობა».

«მემცა დაშლა ვითა ვჰკადრე, რათგან იგი ვერ მიმხვდარა?

არ იცის, თუ ინდოეთი უპატრონოდ არ გამხდარა?!

ტარიელ არს მემამულე, სხვასა ჰმართებს არად არა,

ვის მოიყვანს, არა ვიცი, ანუ იგი ვინ მომცდარა?

«ვთქვი: «ამითა ვეღარას ვიქმ, ღონე სხვა რა მოვიგვარო»;

თავსა ვუთხარ: «ნუ მოგიცავ, გონებაო მრავალ-გვარო!»

მედვა გული მხეცისაებრ, ათასჯერცა მინდორს ვარო,

ვისმცა მივეც თავი შენი, შენვე რად მე არ წამგვარო?!»

“სულთა ვჰყიდდი გულისათვის, კოშკი ამად გამებაზრა;

იგი წვიმა და-რე-ნელდა, რომე პირველ ვარდი აზრა;

ვნახე, ძოწსა მარგალიტი გარე ტურფად მოემაზრა.

მიბრძანა, თუ: «ეგე საქმე მემცა მართლად რად მეაზრა?!

«არ დავიჯერებ მე შენსა ღალატსა, ორგულობასა,

უარის ქმნასა ღმრთისასა, ამისთვის არ მადლობასა;

იაჯდი თავსა ჩემსა და მორჭმით ინდოეთს ფლობასა!

მე და შენ დავსხდეთ ხელმწიფედ, სჯობს ყოვლსა სიძე-სძლობასა».

“მოლმობიერდა, მომიტკბა გამწყრალი, გარისხებული,

ანუ მზე იყო ქვეყანად, ან მთვარე პირ-გავსებული;

ახლოს დამისვა, მაღირსა აქამდის არ-ღირსებული;

მეუბნებოდა, დამივსო ცეცხლი ამითა გზებული.

“მიბრძანა, თუ: «გონიერი, ხამს აროდეს არ აჩქარდეს,

რაცა სჯობდეს, მოაგვაროს, საწუთროსა დაუწყნარდეს;

თუ სასიძო არ მოუშვა, ვა თუ მეფე გაგიმწარდეს,

შენ და იგი წაიკიდნეთ, ინდოეთი გარდაქარდეს!.

«კვლა თუ სიძე შემოუშვა, მე შემირთოს, იყოს ასდენ,

ერთმანერთსა გავეყარნეთ, ძოწეულნი გაგვიფლასდენ,

მათ მორჭმულთა მოივლინონ, ჩვენ პატიჟნი გაგვიასდენ,

ესე ამბად არ ეგების, რომე სპარსნი გაგვიხასდენ».

“მე ვჰკადრე: «ღმერთმან აშოროს მას ყმასა შენი ქმარობა!