Страница 47

გარდახდეს, მდაბლად აკოცეს, გა-რე-სწყდეს ჯარსა სპათასა;

შეასხეს ქება ტარიელს, მან მადლი გაუათასა,

ქალი რა ნახეს, სტრფიალობს შუქსა მას ბროლ-ბაკმათასა.

ფატმან ხათუნს, მისსა მჭვრეტსა, ედებოდა ცეცხლი ნელი,

მოეხვია, გარდუკოცნა ხელი, ფერხი, პირი, ყელი;

იტყვის: “ღმერთო, რა გმსახურო, განმინათლდა რათგან ბნელი!

ვცან სიმოკლე ბოროტისა, კეთილია მისი გრძელი”.

ქალი ფატმანს ეხვეოდა, ტკბილად იტყვის, არ გამწყრალი:

“ღმერთმან გული განმინათლა გახეთქილი, გა-ცა-მწკრალი,

აწ ეგრე ვარ გავსებული, წინას ვიყავ ვითა მცხრალი,

მზემან შუქნი შემომადგნა, ვარდი მით ვარ არ-დამზრალი”.

ზღვათა მეფე გარდაიხდის მუნ ქორწილსა მეტად დიდსა.

ქაჯეთიცა დაუმადლა, არ გაუშვა დღესა შვიდსა;

უხვად გასცემს საბოძვარსა, საჭურჭლესა ანაკიდსა,

პერპერასა დაფანტულსა ზედა სცვეთდეს ვითა ხიდსა.

მუნ იდვის გორი ლარისა, სტავრისა და ატლასისა;

ტარიელს უძღვნა გვირგვინი, ვერ-დანადები ფასისა,

იაგუნდისა მრთელისა, ყვითლისა, მეტად ხასისა,

კვლა ერთი ტახტი ოქროსა, წითლისა მართ ხალასისა.

ნესტან-დარეჯანს ყაბაჩა უძღვნა, შემკული თვალითა,

იაგუნდითა წითლითა, ბადახშითა და ლალითა.

დასხდეს ორნივე ქალ-ყმანი პირითა ელვა-მკრთალითა,

მათნი მჭვრეტელნი დაიწვნეს ცეცხლითა მართ ახალითა.

ავთანდილს და ფრიდონს უძღვნა უსაზომო დიდი ძღვენი:

ძვირფასისა უნაგირი, უკეთესი თვითო ცხენი,

თვითო კაბა თვალიანი, უცხო ფერთა შუქთა მფენი,

მოახსენეს: “მადლი რა ვთქვათ, სვიანმცაა დავლა თქვენი!”

ტარიელ მადლსა გარდიხდის ტურფა სიტყვითა, ენითა:

“დიდად ვიამე, მეფეო, პირველ, ნახვითა თქვენითა,

მერმე, აგვავსენ მრავლითა უცხოთა ტურფა ძღვენითა,

ვიცი, შორი-შორ არ-ჩავლა ჩვენ თქვენი კარგად ვქმენითა”.

ზღვათა მეფე მოახსენებს: “ხელმწიფეო, ლომო, ქველო,

მოახლეთა სიცოცხლეო, ვერ-მჭვრეტელთა შორით მკვლელო,

მსგავსი თქვენი რამცა მეძღვნა, შვენიერო სანახველო!

რა მოგშორდე, რა მერგების, საჭვრეტელად სასურველო?!”

ტარიელ ფატმანს უბრძანა: “მე თავი შენი მიდია;

დავ, ვალი შენი ჩემზედა გარდაუხდელი, დიდია;

აწ რაცა ქაჯთა საჭურჭლე ქაჯეთით ამიკიდია,

მომიცემია, წაიღე, არ კიდე მომიყიდია”.

ფატმან ხათუნ თაყვანის-სცა, ჰკადრებს მადლსა მეტის-მეტსა:

“მე, მეფეო, ნახვა თქვენი მიდებს ცეცხლსა დაუშრეტსა;

რა მოგშორდე, რა ვიქმნები? მე დამაგდებ ვითა რეტსა.

ახ, ნეტარძი მოახლეთა! ვაგლახ თქვენსა ვერა-მჭვრეტსა!”

ზღვათა მეფესა ეტყოდეს სამნივე შუქთა მაფენი,

კბილნი ბროლნი და ბაგენი სადაფთა მოსადაფენი:

“უთქვენოდ მყოფსა არ გვინდან ნიშაგნი, ნა-ჩანგ-დაფენი,

მაგრა გაგვიშვენ, წავიდეთ, ჟამია, ვართ მოსწრაფენი.

“შენ იყავ ჩვენი მშობელი და ჩვენი საესავიო,

მაგრა ამასცა ვიაჯით, გვიბოძო ერთი ნავიო”.

მეფემან ბრძანა: “არა მშურს სამიწოდ თქვენად თავიო,

რათგან ისწრაფი, რა გკადრო? წა, გიწინამძღვრდეს მკლავიო!”

მეფემან ნავი-ხომალდი მოჰკაზმა ზღვისა კიდესა.

გამოემართა ტარიელ, გამყრელნი ცრემლსა ღვრიდესა.

თავსა იცემდეს, იგლეჯდეს, თმა-წვერსა გაიყრიდესა,

ფატმანის ცრემლთა შედენით თვით ზღვაცა გაადიდესა.

გამოვლნეს ზღვანი სამთავე, ერთგან ძმად შენაფიცართა,

კვლა ამტკიცებდეს სიტყვათა, მათ პირველ დანამტკიცართა;

ჰშვენის მღერა და სიცილი მათ, მისთა არ-უიცართა,

ბაგეთათ შუქი შეადგის ზედან ბროლისა ფიცართა.

მუნით კაცი ასმათს თანა მათ გაგზავნეს მახარობლად,

კვლა ფრიდონის თავადთასა - ნაომართა მათთა მთხრობლად:

“მანდა მოვა, მოიმაღლებს მზე მნათობთა მამაგრობლად,

ჩვენ, დამზრალნი აქანამდის, აწ ვიქმნებით დაუზრობლად.”