Страница 28

ამას მოთქმიდის, იწვოდის, ვითა სანთელი დნებოდის,

დაყოვნებისა მოშიში ისწრაფდის, იარებოდის;

რა შეუღამდის, ვარსკვლავთა ამოსლვა ეამებოდის,

მას ამსგავსებდის, ილხენდის, უჭვრეტდის, ეუბნებოდის.

მთვარესა ეტყვის: “იფიცე სახელი ღმრთისა შენისა!

შენ ხარ მომცემი მიჯნურთა მიჯნურობისა სენისა,

შენ გაქვს წამალი მისისა მოთმინებისა თმენისა,

მიაჯე შეყრა პირისა, შენ გამო შენებრ მშვენისა!”

ღამე ალხენდის, დღე სჯიდის, ელის ჩასლვასა მზისასა;

რა წყალი ნახის, გარდიხდის, უჭვრეტდის ჭავლსა წყლისასა,

მას თანა-ჰრთვიდის ნაკადსა სისხლისა ცრემლთა ტბისასა,

კვლა გაემართის, ისწრაფდის წასლვასა მისვე გზისასა.

მარტო მოთქმიდის, ტიროდის ტანად ალვისა ხიანი,

მინდორს თხა მოკლის, სადაცა ადგილი დახვდის კლდიანი,

შეწვის, ჭამის და წავიდის პირ-მზე, გულ-მარიხიანი,

იტყვის: “დავყარენ ვარდნი და, აჰა მე ვაგლახ, იანი!”

აწ ვერ ვიტყვი მაშინდელსა მე მის ყმისა ნაუბარსა,

რას უბნობდის, რას მოთქმიდის, რას ტურფასა, რაზომ გვარსა!

ზოგან თოვლი გაეწითლის ვარდსა, ბრჭლითა ნახოკარსა.

ქვაბნი ნახნა, გაეხარნეს, ზე გავიდა ქვაბთა კარსა.

რა ასმათმან დაინახა, მოეგება, ცრემლი სწვთების,

ვით ეამა, სიხარულსა მართ ვეღარას ვერ მიჰხვდების;

ყმა გარდახდა, მოეხვია, აკოცებს და ეუბნების.

კაცი კაცსა მოელოდეს, მოლსვა დია ეამების.

ყმა ქალსა ეტყვის: “პატრონი, ნეტარ, სად არის და ვითა?”

ქალი ატირდა ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,

ეტყვის: “რა წახვე, გაიჭრა, ქვაბს ყოფა მისჭირდა ვითა;

აწ მისი არა არ ვიცი, არ ნახვით, არ ამბავითა”.

ყმა დაჭმუნდა, ვითამც რამე ჰკრეს ლახვარი გულსა შუა;

ქალსა ეტყვის: “აჰა, დაო, ეგეთიმცა კაცი ნუა,

იგი ფიცი ვით გატეხა! არ ვეცრუე, ვით მეცრუა!

ვერ იქმოდა, რად მიქადა? თუ მიქადა, რად მიტყუა?!

“მე უმისოდ სოფელს ყოფა რათგან ჩირად არ მიღირდა,

რად დავვიწყდი, რად მივსცილდი, რად ვერ გაძლო, რა მისჭირდა?

მან გატეხა ზენარისა რად შემართა, ვით გაპირდა?

მაგრა ავის ბედისაგან ჩემი რამცა გამიკვირდა!”

კვლა ქალი ეტყვის: “მართალ ხარ მაგისსა დამძიმებასა,

მაგრა რა გავბრჭო მართალი, ნუ მეჭვ რასაცა თნებასა:

არ გული უნდა ფიცის და პირისა გასრულებასა?

იგი უგულო მოელის მართ დღეთა შემოკლებასა.

“გული, ცნობა და გონება ერთმანერთზედა ჰკიდიან:

რა გული წავა, იგიცა წავლენ და მისკენ მიდიან;

უგულო კაცი ვერ კაცობს, კაცთაგან განაკიდიან.

შენ არ გინახავს, არ იცი, მას რომე ცეცხლნი სწვიდიან.

“შენ უმართლე ხარ, ემდურვი, შენ გაეყარე ძმობილსა,

მაგრა ვით ითქმის, ვით გახდა, ვითა გიამბობ ცნობილსა!

ენა დაშვრების, გაცვთების, გულსა შეელმის ლმობილსა,

ამას მით ვაზრობ, მინახავს მე უბედურსა შობილსა.

“ჯერთ მისი მსგავსი სასჯელი არცა ვის ამბად ჰსმენია:

არა თუ კაცთა, სასჯელი ქვათაცა შესაძრწენია,

დიჯლადცა კმარის, მას რომე თვალთაგან ცრემლი სდენია;

თვით რაცა ჰბრძანოთ, მართალ ხართ: სხვა სხვისა ომსა ბრძენია.

“მას წამავალსა ვჰკითხევდი, დამწვარსა, ცეცხლ-მოდებულსა:

«მოვიდეს, რა ქმნას ავთანდილ? მისსა დამვედრე დებულსა».

მიბრძანა: «მო-ღა-მნახვიდეს მე, მისთვის გაცუდებულსა,

ამათ არ დავჰყრი არეთა, არ გავსტეხ მის ქადებულსა.

«მას ზენაარსა არ გავსტეხ, მას ფიცსა არ ვეცრუები,

მას პაემნამდის მოვიცდი, რაზომმცა გამდის რუები;

თუ მკვდარი მნახოს, დამმარხოს, თქვას ვაგლახი და უები,

ცოცხალი დავჰხვდე, უკვირდეს, სიცოცხლე არს სათუები».

“ჩემთვის გარდახდა მას აქათ გაყრა მზისა და ქედისა;

ოდენ მოდენა ცრემლისა მჭირს, ველთა მოსალბედისა.

მსჯის გამრავლება ხელ-ქმნილსა სულთქმისა ზედა-ზედისა,

დავვიწყებივარ სიკვდილსა, ნახეთ ნაქმარი ბედისა!